اهمیت گفتاردرمانی در بیماران پارکینسون
مقدمه:
یکی از مشکلات شایع در بیماران پارکینسون، تغییر در صدا و گفتار است. بسیاری از بیماران از کاهش قدرت صدا، لکنت، یا دشواری در تلفظ رنج میبرند.
گفتاردرمانی میتواند نقش مهمی در بازیابی توان گفتاری و بهبود کیفیت زندگی این بیماران داشته باشد.
تأثیر پارکینسون بر گفتار :
در بیماری پارکینسون، کاهش دوپامین در مغز بر عملکرد عضلات مؤثر در گفتار اثر میگذارد.
این وضعیت ممکن است باعث شود: صدای فرد ضعیفتر و یکنواخت شود سرعت گفتار کند یا نامنظم گردد تلفظ و آهنگ کلمات تغییر کند ارتباط کلامی دشوارتر شود.
روشهای درمانی مؤثر :
تکنیکهای تنفسی: تمرین برای کنترل جریان هوا در هنگام گفتار
روش LSVT LOUD: تمرین تخصصی برای افزایش حجم و وضوح صدا
تمرینات تلفظی: تکرار و اصلاح واژهها برای افزایش دقت در گفتار
استفاده از ابزارهای کمکی: در موارد پیشرفته، ابزارهای گفتاری میتوانند به انتقال بهتر پیام کمک کنند.
نکات کاربردی برای بیماران :
روزانه زمانی را برای تمرین گفتار اختصاص دهید.
در جمع صحبت کنید تا اعتمادبهنفس خود را حفظ کنید.
صدای خود را ضبط کنید تا پیشرفتتان را بسنجید.
همیشه تحت نظر گفتاردرمانگر تمرین کنید.
نتیجهگیری :
گفتاردرمانی یکی از مؤثرترین روشها برای تقویت صدا و توانایی گفتار در بیماران پارکینسون است.
استمرار در تمرینها باعث بهبود چشمگیر توان ارتباطی و کیفیت زندگی میشود.
گردآورنده: نگار سادات حقایق