درمانها و مدیریت پزشکی در بیماری پارکینسون: داروها، توانبخشی و مراقبت مداوم
مقدمه
بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است که عملکرد حرکتی و غیرحرکتی بدن را درگیر میکند. با وجود اینکه درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، اما ترکیب درمانهای دارویی، توانبخشی و مراقبت مداوم میتواند شدت علائم را کاهش دهد و زندگی بیمار را قابلمدیریتتر کند. این مقاله به بررسی مؤثرترین روشهای درمانی و پزشکی برای کنترل علائم پارکینسون میپردازد.
داروهای اصلی پارکینسون
لوودوپا (Levodopa)
آگونیستهای دوپامین
مانند پرامیپکسول و روپینیرول
در مراحل اولیه بیماری مناسباند.
اثر طولانیتری نسبت به لوودوپا دارند.
برای کسانی که نمیتوانند دوز بالا مصرف کنند مفید است.
مهارکنندههای MAO-B
مانند سلژیلین و راساژیلین
تجزیه دوپامین در مغز را کاهش میدهند.
در مراحل خفیف تا متوسط کمککننده هستند.
داروهای کمکی
آمانتادین برای کنترل حرکات غیرارادی
آنتیکولینرژیکها برای کاهش لرزش در برخی بیماران
توانبخشی و درمانهای غیر دارویی
فیزیوتراپی
بهبود تعادل
کاهش سفتی عضلات
افزایش انعطاف و کاهش خطر زمینخوردن
کاردرمانی
کمک به انجام کارهای روزانه
آموزش استفاده از وسایل کمکی
مدیریت انرژی برای جلوگیری از خستگی
گفتاردرمانی و توانبخشی بلع
افزایش قدرت صدا و وضوح گفتار
پیشگیری از مشکلات بلع و خفگی در مراحل پیشرفته
مراقبت مداوم پزشکی
بررسی دورهای داروها
پایش تغییرات حرکتی و غیرحرکتی
تنظیم دوز داروها با توجه به پیشرفت بیماری
توجه به اختلالات خواب، افسردگی و اضطراب
نقش سبک زندگی در مدیریت پارکینسون
فعالیت بدنی منظم مثل پیادهروی یا تمرینات اصلاحی
تغذیه متعادل و سرشار از فیبر
خواب کافی و کاهش استرس
شرکت در برنامههای توانبخشی گروهی
نتیجهگیری
درمان پارکینسون نیازمند یک رویکرد چندجانبه است. ترکیب داروها، توانبخشی و مراقبت حرفهای باعث میشود بسیاری از بیماران بتوانند سالها زندگی مستقل و فعال داشته باشند. پیگیری پزشکی و تنظیم منظم درمان نقش مهمی در کاهش شدت علائم دارد.
گردآورنده: نگار سادات حقایق